മറക്കുടചൂടാത്തൊരു,
നേര്‍ത്ത നിലാവിന്റെ
തിരശ്ശീലയ്ക്കു പിന്നില്‍,
നറുമഞ്ഞിന്റെ ലയമായി
അവനവളിലലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നു.
ചാതുര്‍വര്‍ണ്യത്തിന്റെ ചങ്ങലക്കെട്ടുലഞ്ഞു,
മനുസ് മൃതി അലറി,
അവനതുകേട്ടില്ല... അവളും...
അകത്തളങ്ങളില്‍ ഹോമാഗ്നി ജ്വലിച്ചു,
ഹവിസ്സിന്റെ ഗന്ധമിഴയുന്ന ഇടനാഴിയിലൂടെ,
കബന്ധങ്ങള്‍ പറന്നെത്തി.
അവനതു കണ്ടില്ല ...അവളും...
കാലാന്തരേ,
സ്മാര്‍ത്തവിചാരത്തിലുരുകിയൊലച്ച
അസ്ഥിപഞ്ജരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ,
പിന്നീടെപ്പോഴോ....
ഒച്ചവെക്കാതെ,തിരിഞ്ഞുനടന്നൂ
മൂക്കുപൊത്തിക്കൊണ്ടൊരു
ലവ് ജിഹാദ്.......
