കടപുഴകാത്ത വിശ്വാസങ്ങള്കെട്ടുപിണഞ്ഞ
കറുത്തിരുണ്ട പഴങ്കഥകളിലൂടെ
മണിനാഗങ്ങള്ക്കിഴഞ്ഞുനടക്കാന് ,കാവുതീണ്ടി
അശുദ്ധമാക്കാത്ത ഇത്തിരിപച്ചപ്പ്.....
വേനലിലും വര്ഷത്തിലും
നീലജലത്തിനു നിലയില്ലാതെ
നിറഞ്ഞൊഴുകാന്
ഭൂതത്താന് കുഴിച്ച മണിക്കിണറ്......
പാലപ്പൂക്കള്തിളച്ചുതൂവുന്ന
പതിനെട്ടാം നാഴികയില്
മുടിയഴിച്ചിട്ടുനീരാടാന്
യക്ഷിക്കും ഗന്ധര്വ്വനും
ഈ ആമ്പല്ക്കുളം.......
എന്തു വിലകൊടുത്തും കാത്തുകൊള്ളാം
വിലമതിക്കാനാവാത്ത ഈപൈതൃകപ്പച്ചകള്...
മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണീരില്കുതിര്ന്ന
ചിത്രോടക്കല്ലുതൊട്ടുഞാന് സത്യം ചെയ്തു
ഒന്നല്ല ഒരായിരംവട്ടം
സന്ധ്യ്ക്കു ചെമ്പട്ടുടുത്ത്, നെയ്ത്തിരിവെട്ടത്തിനു
കണ്പാര്ത്തിരിക്കുമെന് മച്ചിലെഭഗവതിയും
നടുമുറ്റവും തുളസിത്തറയും
ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന ആത്മാക്കള്ക്കായി
ബാക്കിവെക്കാതിരിക്കാന്,
ചെണ്ടയുടെ ആസുരതാളത്തില്,
ഉടുക്കിന്റെ ഹൃദയതാളത്തില്,
എന്തിന്, ഭഗവതിത്തോറ്റത്തിന്റെ
നനുത്ത ഈരടികളില്പ്പോലും
ഉള്ളുമുടലും ഉറഞ്ഞുതുള്ളിപ്പോകുന്ന
എനിക്കു കഴിയില്ലായിരുന്നു....
ഉയര്ന്നുപൊങ്ങിയ കുന്നുതീനിയുടെ
തുമ്പിക്കെക്കുമുന്നില് ചങ്കുറപ്പോടെ
സര്വ്വം മറന്ന് ചിറഞ്ഞുനിന്നുഞാനലറി.
ബന്ധങ്ങളും , പൈതൃകവും തുലാസിനിലിരുന്നൂയലാടി
മൈനറായ കൊച്ചുമകള്ക്ക്
തറവാട് രഹസ്യമായിഒസ്യത്തുനല്കിയ
ദീര്ഘദര്ശിയായമുത്തശ്ശിയോടുള്ള പക
രാകിമിനുക്കി അചഛനെപ്പോഴും
അരയില്സൂക്ഷിക്കുമായിരുന്നെന്ന് ,
അനിയത്തിയുടെ വിവാഹമെന്നപേരില്
എനിക്കു ഭൃഷ്ടുകല്പിക്കാന്
കൊട്ടിഘോഷിച്ച ദക്ഷയാഗത്തില്
അവഗണനയുടെ യാഗാഗ്നിയിലെരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കേ
അതെന്റെ നെഞ്ചില് തുളഞ്ഞുകയറുംവരെ
ഞാനുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല......
ഉള്ളുണങ്ങാത്ത മുറിവിപ്പോഴും
പൊട്ടിയൊലിച്ച് വേദനകത്തിപ്പടരുമ്പോള്
ജന്മാന്തരങ്ങള്ക്കപ്പുറത്തുനിന്നും
ഒരു ചില്ലത്തുമ്പുനീട്ടി മുത്തശ്ശി പറയും
പച്ചിലയിലേക്കുനോക്കി നിന്നോളൂകുട്ടീ
വേദനയറിയില്ല........
